نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز
مرا به خاطر بسپار
نوروز امسال، در آن روزهایی که آسمان وطن زیر سایه تهدید و تلاطمِ جنگی تحمیلی بود، جادهها مرا به جنوب کشاندند؛ به میناب، دیار نخلهای صبور و آدمهای نجیب. اما این سفر، نه یک گشتوگذار بهاری، که زیارتی در میان خرابههایی بود که عطر بهشت میدادند. در میان آن هیاهو، به اتفاق همکاران دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، میهمانِ خانه لبریز از غمی غریب شدیم؛ خانه نوگلِ شهید، مهدیس نظری.
میناب هنوز در سوگ است؛شهری که نبضش آهستهتر میزند و کوچههایش، نام کودکانی را زمزمه میکنند که روزی با دفتر و مداد به مدرسه رفتند و دیگر بازنگشتند.