غزل‌های امام سفری به افق‌های عرفانی مکتب خمینی برای تکامل نسل آینده

به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی گیل آگاه، معصومه پاداش ستوده مدرس زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ملی مهارت گیلان طی یادداشتی نوشت: در تاریخ بشر، کمتر پیش آمده است که یک شخصیت، در عین تکوین یک انقلاب عظیم و مدیریت تلاطم‌های سیاسی، چنین توازن شگفت‌انگیزی میان «سختی میدان» و «لطافت خلوت» داشته باشد.

امام خمینی (ره)، در حالی که با صلابت در برابر استکبار می‌ایستاد، در خلوت‌های خویش، با زبانی شاعرانه و عرفانی، با «معشوق» مناجات می‌کرد، اشعار و غزل‌های عرفانی ایشان، «نقشه‌ راه سلوک» و «سند عبور» از تنگی‌های نفس به وسعت‌های الوهیتند.

بسیاری امام را تنها در قامت یک رهبر سیاسی می‌شناسند، اما حقیقت این است که «سیاست امام»، فرزند «عرفان امام» بود، غزل‌های ایشان، گواه بر این است که شجاعت در میدان، ریشه در تهذیب درون دارد، کسی که توانسته باشد در غزل‌هایش با «منیت» بجنگد و در پی «فنا در حق» باشد، دیگر هیچ تن لرزانی در برابر دشمن نخواهد داشت.

این همان «گوهر نابی» است که مکتب خمینی به ما می‌آموزد؛ برای پیروزی در میدان‌های بیرونی، ابتدا باید در میدان‌های درونی (جنگ با نفس) پیروز شد، امروز، در عصر تکنولوژی و مادی‌گرایی، نسل‌های آینده بیش از هر چیز به «معنا» نیاز دارند.

آن‌ها در جست و جوی حقیقتی هستند که فراتر از کدهای دیجیتال و معادلات مادی باشد، غزل‌های عرفانی امام خمینی (ره)، در واقع «پل ارتباطی» میان قلب جوانان امروز و خالق است.

تربیت نسل آینده با تکیه بر این آثار، به معنای بازگرداندن آن‌ها به «زبان دل» است، وقتی جوانی می‌خواند که امام چگونه در شعرش از اشتیاق به دیدار پروردگار می‌گوید، می‌فهمد که هدف زندگی، نه تنها بقای جسمانی، بلکه «سیر و سلوک» است، این اشعار، روح جوان را از انجماد می‌رهاند و به او می‌آموزد که چگونه می‌توان در عین حضور در دنیای مدرن، قلبی «عاشق» و «عارف» داشت.

بزرگترین درس مکتب خمینی (ره) برای نسل جدید، ایجاد تعادل میان «عشق» و «اراده» است، غزل‌های ایشان، جنبه‌ «عشق» و «لطافت» را تقویت می‌کند و بیانیه‌های ایشان، جنبه‌ «اراده» و «استقامت» را.

نسلی که با این دو بال رشد کند، نه انسانی خشک و سخت‌گیر خواهد بود و نه انسانی سست و بی‌هدف؛ بلکه انسانی خواهد شد که «با قدرت عشق به جنگ با ظلم می‌رود» و «با عرفان فرمان می‌دهد.»، غزل‌های عرفانی امام خمینی (ره)، میراثی است که باید در کانون‌های تربیتی، مدارس و شبکه‌های اجتماعی جاری شود.

این اشعار، «اکسیژنِ روح» برای نسلی است که در غبار مادی‌گرایی گم شده‌اند، بیایید این گوهرهای ناب را بازشناسی کنیم تا نسل آینده بدانند که راهِ رسیدن به «میدان شجاعت»، از کوچه‌های «عشق و عرفان» می‌گذرد، امام در غزل‌هایش به ما آموخت که «عشق» تنها کلید گشودن درهای بسته است و این حقیقت، برای هر نسلی در هر زمانی، تنها راه نجات و تکامل است.